Adam Antoni Janik (ur. 26 marca 1913 w Nowym Sączu, zm. 13 stycznia 1991) – polski lekarz (chirurg), członek Armii Krajowej, ratownik górski.
Życiorys W 1937 roku ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1945 roku uzyskał stopień doktora. Podczas II wojny światowej pracował jaki lekarz w gminie Trzciana. Był również członkiem Armii Krajowej (ps. Wilczur, Klon) – przeprowadzał szkolenia personelu medycznego w oddziałach partyzanckich oraz udzielał pomocy rannym. Po zakończeniu walk pracował w Szpitalu Św. Łazarza w Krakowie (1945–1951) oraz pełnił funkcje asystenta w II Klinice Chirurgii krakowskiej Akademii Medycznej (1948–1951). Specjalizował się w chirurgii urazowwej oraz neurochirurgii – w tym zakresie odbył staże naukowe m.in. we Francji, Wielkiej Brytanii (1957) oraz Austrii (1959).
W 1952 roku objął stanowisko ordynatora Oddziału Chirurgii Szpitala Miejskiego w Rabce, którą to funkcję sprawował aż do śmierci. Na początku lat 60. XX wieku nawiązał współpracę z Grupą Podhalańską GOPR – najpierw w zakresie szkoleń, a następnie najpierw jako lekarz Grupy (1960–1965) oraz lekarz naczelny GOPR (1965–1970). W 1961 roku został ratownikiem górskim.