Razem z 1 Dywizją Pancerną przeszedł cały szlak bojowy od Normandii, dwukrotnie odnosząc ciężkie rany: pod Estrées-la-Campagne (9 sierpnia 1944) i Collinghorst koło Rhauderfehn (22 kwietnia 1945). Koniec wojny spędził w szpitalu w Brukseli, następnie w 1946 ukończył Liceum Handlowe (Commercial College) im. H. Bruna w Glasgow. Zaproponowano mu służbę w brytyjskim wojsku, jednak nie przyjął tej propozycji.
W 1947 powrócił do Polski, ukończył studia magisterskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pomiędzy 1956 a 1993 pracował jako nauczyciel języka angielskiego w Przemyślu, jednocześnie od 1972 był prezesem tamtejszego przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. Ze względu na wojenną przeszłość przez wiele lat był poddawany represjom przez Służbę Bezpieczeństwa. Od 21 maja 1981 do 15 stycznia 1982 pełnił funkcję prezydenta Przemyśla (jako bezpartyjny). Udzielał się w różnych organizacjach sportowych i kulturalnych, m.in. jako prezes i zarządca komisaryczny Towarzystwa Upiększania Miasta (później Towarzystwa Przyjaciół Przemyśla i Regionu).