Teren sanktuarium został ogrodzony i pozostaje pod całodobową ochroną dla przeciwdziałania ewentualnym wandalizmom.
Świątynia została wpisana w 1986 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO, spełnia I, II i III kryterium; jest to jedna z najlepiej zachowanych świątyń starożytnej Grecji.
Architektura Budowla położona jest na osi północ-południe (typowo świątynie stawiano na osi wschód-zachód), co być może było uwarunkowane specyfiką kultu. Świątynię wzniesiono z miejscowego wapienia, natomiast części dachu, kapitele naosu i dekoracje rzeźbiarskie wykonano z marmuru. Budynek o konstrukcji na rzucie prostokąta przedstawia perypteros z opistodomosem; wzdłuż dłuższych boków znajduje się po 15 kolumn, a w fasadzie umieszczono 6 kolumn (typowym układem jest 6-13-kolumnowy). Świątynia pokryta była marmurowym dachem dwuspadowym typu korynckiego. Na uwagę zasługują m.in. oryginalnie zaprojektowany naos z jońskimi półkolumnami i marmurowym fryzem jońskim oraz adyton. W naosie znajdował się najpewniej posąg boga. Elewacje zdobił fryz dorycki z pozbawionymi ornamentów metopami i tryglifami. Nie wiadomo, czy frontony posiadały dekorację rzeźbiarską.