Świątynia położona na izolowanym terenie wiejskim, najpewniej pozostawała zapomniana aż do XVIII wieku, dzięki czemu zachowała się w stanie niemal nienaruszonym od czasów antycznych (wskutek erozji drewnianej więźby zawalił się dach). W 1765 roku została odkryta przez francuskiego architekta . Uszkodzenia budowli dokonane przez człowieka wyniknęły głównie z prób usunięcia metalowych łączników.
W 1812 roku przeprowadzono pierwsze amatorskie wykopaliska archeologiczne. Fryz został sprzedany i wywieziony w 1815 roku do Muzeum Brytyjskiego, gdzie pozostaje do dziś; fragment unikatowej kolumny korynckiej znajduje się w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Atenach. Kolejne wykopaliska i prace restauratorskie prowadziło od 1902 roku.
W 1975 roku powołano komitet ds. konserwacji świątyni. W celu zabezpieczenia budowli przed degradacją w 1987 roku zabezpieczono ją namiotem (okrycie ma pozostać do czasu zakończenia prac) oraz utworzono odpowiedni system odpływu wody.