wyjechał do Kragujevca, aby wykładać prawo naturalne w szkole pedagogicznej. W tym samym roku przeniósł się do Belgradu, gdzie spędził osiem lat, ucząc w najnowocześniej wówczas szkole w Serbii, Belgradzkiej Szkole Wyższej (przyszły uniwersytet). W 1842 r. objął w Serbii stanowisko ministra oświaty. Zasłużony w szerzenie nauki i kultury w Serbii, pozostał na tym stanowisku do 1848 roku, pracując nad organizacją systemu edukacji.
Odegrał kluczową rolę w założeniu Serbskiej Akademii Nauk i Muzeum Narodowego, założonego w 1844 r. na mocy jego rozporządzenia. Nadal pisał dramaty, które także wystawiał i reżyserował.
Ciągłe nieporozumienia z czołowymi politykami serbskimi i zły stan zdrowia zmusiły go ostatecznie do wycofania się z życia publicznego. Na początku 1848 r. zdecydował się złożyć rezygnację i powrócić do rodzinnego miasta, gdzie mieszkał do śmierci w 1856 roku, głęboko rozczarowany ludźmi i życiem w ogólności. Pochowany na cmentarzu prawosławnym we Vršacu.
W 1849 r. ożenił się ze starszą o pięć lat wdową Jeleną Popović zd. Dimić.