W przeciwieństwie do większości starożytnych szczątków ludzkich, błotne mumie często zachowują swoją skórę i organy wewnętrzne, co wynika z niezwyczajnych warunków środowiska otaczającego ciało. Połączenie silnie kwaśnej wody, niskiej temperatury i braku tlenu zachowuje ciało, jednocześnie przyczyniając się do poważnego pociemnienia jej barwy. Choć skóra jest zachowana w bardzo dobrym stanie, stan kości jest przeważnie znacznie gorszy. Wynika to z faktu, że bagienna kwasowość przyczynia się do rozpuszczania fosforanu wapnia zawartego w kościach. Kwasowość mokradeł zapewnia przetrwanie takim materiałom jak skóra ludzka czy zwierzęca, włosy, paznokcie, wełna, gdyż w każdym z nich jest zawarta keratyna białkowa.
Najstarszym znanym ciałem z błota jest człowiek z Koelbjerg z Danii, którego pochowano najprawdopodobniej ok. 8000 r. p.n.e., w czasie epoki mezolitu. Najstarsze odkryte ciało bagienne z zachowanymi tkankami miękkimi jest określane mianem człowieka z Cashel, którego pochówek szacuje się na 2000 r. p.n.e. Pochodzenie przytłaczającej większości ciał z bagien – włączając w to człowieka z Tollund, człowieka z Grauballe i człowieka z Lindow – datuje się na epokę żelaza;