To jeszcze dla wszystkich tajemnicą, wyjąwszy dla Boga.
Treść Poeta stwierdza, że nie myśli bronić się od zarzutu, że jest ciemny w piśmie, bo w ten sposób uniemożliwiłby porozumienie się. Musi wierzyć, że jest rozumiany. Dlatego raczej zaprzecza, stwierdzając jak się sprawy mają. Unikanie ciemności jest kierunkiem, który pożera swoją twórczość. A ci który tak postępują i tak zginą, bo unikać ciemności wysławiania się znaczy tyle samo co jej szukać. Bowiem światłość w ciemności świeci, a ciemności jej nie ogarnęły. Każda inna światłość potępia samą siebie, co dzień, co gazeta, aż się zniszczy. A wtedy Słowo wstanie, którego wszyscy pragną, dla którego Norwid uchodzi za nieuka i wariata. Polska niczego od tego kończącego się słowa nie może już oczekiwać. Stąd pochodzi rozdźwięk między narodem a społeczeństwem. Naród bowiem opiera się na słowie nowym, idącym ku życiu, a społeczeństwo (towarzystwo) zasklepiło się w starym i odpycha każdego, kto je pragnie oświecić.