Niektórzy serbscy historycy, powołując się na dokument wydany przez cesarza Leopolda I w 1690 r., twierdzą, że Serbowie zostali „zaproszeni” na Węgry. Oryginalny tekst w języku łacińskim pokazuje jednak, że Serbom w rzeczywistości doradzano powstanie przeciwko Osmanom i sugerowano, by nie opuszczali ziem, na których żyli ich przodkowie.

Pierwsza migracja Podczas wojny austriacko-tureckiej (1683–1699) stosunki między muzułmanami i chrześcijanami w europejskich prowincjach Imperium Osmańskiego stały się skrajnie wrogie. Serbskie powstanie zostało stłumione. Wówczas czołowi hierarchowie Serbskiego Kościoła Prawosławnego, na czele z patriarchą zwrócili się w 1689 roku o pomoc do Habsburgów. Patriarcha Arseniusz III wzywał do zbrojnego powstania przeciwko Turkom, wspierającego wojska austriackie.

Po klęsce powstania Serbowie udali się na emigrację. W 1690 r. cesarz Leopold I zezwolił uciekinierom zgromadzonym nad brzegami Sawy i Dunaju w Belgradzie na przekroczenie rzek i osiedlenie się w monarchii habsburskiej. Uznał też patriarchę Arseniusza III za ich duchowego przywódcę. Cesarz traktował patriarchę jako namiestnika-vojvodę, a więc również świeckiego zwierzchnika ludności serbskiej. W 1694 r.