Leopold I uznał Arseniusza III za przywódcę nowo powstałej prawosławnej Serbskiej Cerkwi Prawosławnej w monarchii Habsburgów, funkcjonującej niezależnie od Serbskiego Kościoła Prawosławnego w Imperium Osmańskim, a następnie w Serbii. Serbowie otrzymali od cesarza przywileje, które gwarantowały im odrębność narodową i religijną oraz szereg praw i wolności w monarchii habsburskiej. Osiedlali się głównie w południowych częściach Królestwa Węgier. Najważniejsze ośrodki, w których zamieszkali serbscy migranci to Szentendre, Buda, Mohacz, Pecz, Segedyn, Baja, Tokaj, Nagyvárad, Debreczyn, Kecskemét, Szatmár. Według Malcolma największa liczba uchodźców pochodziła z rejonu Nysy, Doliny Morawy i okolic Belgradu. Część uchodźców stanowili muzułmanie oraz katolicy. mały|Ziemie monarchii habsburskiej zasiedlone przez migrantów z Serbii