mały| (1941) mały|Tablica upamiętniająca miejsce zamieszkania w Budapeszcie Tamása Salamon-Rácza Węgiersko-Polski Komitet Opieki nad Uchodźcami (WPKOnU; węg. Magyar-Lengyel Menekültügyi Bizottság) – założone przez Węgrów stowarzyszenie, którego celem było niesienie pomocy polskim uchodźcom na Węgrzech, działające w latach 1939–1944. Uznawana za najważniejszą wówczas tego typu organizację.
Opis Bezpośrednio po przegranej wojnie we wrześniu 1939, na Węgry przybyło ok. 50 tys. Polaków, w tym 40 tys. wojskowych. Przy kierowanym przez Karola Széchenyiego Towarzystwie Polsko-Węgierskim w Budapeszcie uformował się wówczas Węgiersko-Polski Komitet Uchodźczy. Już w pierwszych dniach wzdłuż dróg, które przemierzali uchodźcy, utworzono stacje opiekuńcze i odżywcze. W grudniu 1939 przekształcił się on w Węgiersko-Polski Komitet Opieki nad Uchodźcami. Jego przewodniczącą została hrabina Károlyi, a jej zastępczynią hrabina (niekiedy występująca jako Odescalchi Károlyné). W grudniu 1939 miejsce Andrássy jako współprzewodnicząca zajęła Erzsébet Szapáry. Objęcie głównych stanowisk przez kobiety zapewniało komitetowi większe bezpieczeństwo, gdyż Niemcy mieli być wobec nich mniej podejrzliwi, łagodniejsi i bardziej wstrzemięźliwi.