Siedziba WPKOnU mieściła się w Budapeszcie pod adresem Fő utca 11 (według innego źródła na placu Kalvina 3).
Komitet tworzyły głównie kobiety pochodzące z miejscowych elit (w których popularne były tradycje przyjaźni polsko-węgierskiej). Część z nich miało polskie lub żydowskie korzenie. Arystokratyczne pochodzenie działaczek dawało im szerokie możliwości zbierania datków, a także wykorzystywania znajomości z miejscowymi decydentami (przykładowo, Erzsébet Szapáry, współprzewodnicząca komitetu, była spokrewniona z regentem Miklósem Horthym). Pozwalało to, przy cichym wsparciu premiera Pála Telekiego, funkcjonować mimo braku statutu i urzędowych pozwoleń. Niemniej kontrolę nad komitetem sprawował Departament Społeczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Szereg węgierskich instytucji państwowych przekazywał komitetowi znaczne wsparcie. Zbiórki datków i materiałów organizowano również wśród węgierskiego społeczeństwa. W początkowym okresie istnienia komitetu zebrano 4 tys. sienników i 27 tys. śpiworów. Komitet współpracował także z działającymi na Węgrzech innymi organizacjami, które pomagały polskim uchodźcom: Związkiem Legionistów Polskich, Węgierskim Towarzystwem im.