Ponadto wykładał na Uniwersytecie Ludowym w Wierzchosławicach (1965), Politechnice Krakowskiej (1982–1988), Szkole Wiedzy o Terenie przy AR w Krakowie (1992–1993) oraz na studiach podyplomowych Akademii. Współpracował z zagranicznymi uczelniami, m.in. w Liège i Nowym Jorku.
W swej pracy zawodowej zajmował się zagadnieniami związanymi z architekturą i zagospodarowaniem polskich Karpat, w tym m.in. zagospodarowaniem przestrzennym polskiej Orawy, Podgórek Tynieckich i Tyńca, zabudowa polan pasterskich w Tatrach oraz osadnictwem w Pieninach i Gorcach. Opublikował ponad 40 prac i artykułów naukowych z tej dziedziny oraz był autorem kilkudziesięciu ekspertyz z dziedziny architektury. W 1952 roku wraz z ojcem Tadeuszem Soleckim napisał nieopublikowany podręcznik pt. "Budownictwo wiejskie". W latach 1970–1975 był członkiem kolegium redakcyjnego czasopisma "Teki Komisji Urbanistyki i Architektury".