W lipcu 1937 roku został dowódcą 7 Dywizji Kawalerii z Białoruskiego OW. Jako dowódca tej dywizji wziął udział w agresja ZSRR na Polskę i w wojnie radziecko-fińskiej. W czerwcu 1940 roku został dowódcą 29 Dywizji Zmechanizowanej, a w lipcu 1940 roku dowódcą 2 Korpusu Kawalerii w Kijowskim Specjalnym OW. Natomiast w czerwcu 1941 roku dowódcą 5 Korpusu Kawalerii w tym samym okręgu.
Po agresji niemieckiej na ZSRR nadal dowodził 5 KKaw. i brał udział w walkach granicznych w składzie 6 Armii Frontu Południowo-Zachodniego, a następnie w składzie 26 Armii w walkach obronnych na kierunku kijowskim i obronie Donbasu. W dniu 28 listopada 1941 roku został dowódcą 18 Armii, którą dowodził do lutego 1942 roku i ponownie od kwietnia 1942 roku. W tym czasie armia ta wzięła udział w kontrofensywie pod Rostowem, a następnie w obronnych działaniach na Północnym Kaukazie w składzie Frontu Północno-Kaukaskiego. W listopadzie 1942 roku został dowódcą 47 Armii Frontu Zakaukaskiego, która prowadziła działania obronne w rejonie miasta Tuapse. Dowodził ta armią do stycznia 1943 roku, zwolniony ze stanowiska pozostała początkowo w dyspozycji Rady Wojskowej Frontu Zakaukaskiego, a potem Naczelnego Dowództwa. Skierowany został wtedy na kurs doskonalący do Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, który ukończył w 1944 roku.