Po ukończeniu kursu mianowany w lutym 1944 roku został mianowany zastępca dowódcy grupy konno-zmechanizowanej 1, a potem 2 Frontu Ukraińskiego i wraz z nią uczestniczył w operacji korsuńsko-szewczenkowskiej, umańsko-batoszańskiej i debreczyńskiej. W kwietniu 1945 roku został mianowany dowódcą 4 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii. Na czele tego korpusu wziął udział w operacji bratysławsko-brnowskiej i praskiej. Po zakończeniu wojny w Europie pozostał dowódcą korpusu, a w październiku 1946 roku został skierowany do Akademii Wojskowej im. Frunzego jako wykładowca. Od grudnia 1946 roku początkowo był dowódcą 3 Samodzielnej Gwardyjskiej Dywizji Kawalerii, a następnie od maja 1948 roku 4 Samodzielnej Gwardyjskiej Dywizji Kawalerii. W listopadzie 1949 roku został pomocnikiem dowódcy Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego i funkcję tę pełnił do śmierci.
Zmarł w Rostowie nad Donem, a pochowany został w Leningradzie na cmentarzu Bogosłowskim.
Awanse kombrig (17.02.1938 rozkaz nr 235/п) generał major (04.06.1940 rozkaz nr 945) generał lejtnant (27.03.1942 rozkaz nr 401)