Jerzy Roman Lubomirski (ur. 1799, zm. 1865) – polski książę, syn Franciszka Grzegorza Lubomirskiego i Anny Dobrzańskiej h. Sas, linii rzeszowsko – rozwadowskiej. Ożeniony z Felicją Mniszek (1810 – 1855). Zmarł bezpotomnie. Pochowany w krypcie klasztoru franciszkanów w Rozwadowie. Żona Felicja zmarła 5 października 1855 roku w Dreźnie mając 45 lat i tam została pochowana.
Historia Po swoim ojcu został posiadaczem majątku Lubomirskich, linii rzeszowsko-rozwadowskiej. Był ostatnim właścicielem Rzeszowa. Miastem zbytnio się nie interesował, a majątek rzeszowski w tym okresie został znacznie zaniedbany. W 1820 r. austriackie władze miasta wykupiły od właściciela prawa.
Dziedzic majątku w Charzewicach, znany był jako lokalny mecenas sztuki – przebudował pałac, nazywano go teraz „zamkiem”, odnowił i ozdobił jego wnętrza oraz utworzył portretową galerię przodków (zatrudnił malarzy K. Stokowskiego i F. Hanusza). Wspólnie z żoną, zaaranżował park w stylu romantycznym i dworski ogród przy charzewickiej posiadłości: z klombami kwiatów, rzeczką i stawem z wysepką. Obok parku wybudował ogrody ze szklarniami, w których uprawiano nawet owoce południowe.