km².
Ekologia Głównym habitatem łowczyka żałobnego są wilgotne nizinne lasy tropikalne, lasy bagienne z sagowcami, wysokie lasy wtórnego wzrostu, obrzeża lasów, także namorzyny, sporadycznie pola uprawne, ogrody, plantacje kokosów. Jest gatunkiem osiadłym. Długość pokolenia jest określana na 4,1 roku. Dieta tego gatunku składa się z dużych stawonogów, w tym owadów prostoskrzydłych (Orthoptera) i pareczników (Chilopoda), oraz z małych kręgowców jak węże i jaszczurki.
Rozmnażanie Niewiele wiadomo o rozmnażaniu i gniazdowaniu tego gatunku. Opisane gniazdo znajdowało się w nadrzewnej termitierze umieszczonej 5 m nad ziemią na drzewie z rodzaju pandan.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN łowczyk żałobny od 2022 roku jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern); wcześniej miał status gatunku narażonego na wyginięcie (VU, Vulnerable). Liczebność populacji, która jest mocno rozdrobniona, szacowana jest na mniej niż 35 tys. osobników. Trend populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na wylesianie w obrębie zasięgu występowania gatunku.
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Zimorodkowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1850 roku Kategoria:Fauna endemiczna Indonezji