W badaniach z lat 1962–1963 z przedmieść Pretorii w Transwalu, para brodali czubatych umieściła gniazdo w gałęzi topoli deltoidalnej (Populus deltoides ssp. wislizenii), aczkolwiek w ogrodzie, gdzie prowadzono badania, były dostępne takie drzewa, jak melia pospolita (Melia azedarach), platan klonolistny (Platanus acerifolia) oraz Vachellia karroo. Gniazdo ptaków było usytuowane 6 metrów nad ziemią. Jeszcze przed zimą para zdążyła wyprowadzić dwa lęgi, przy czym nie dokarmiano ptaków. Pierwszy lęg został zaobserwowany pierwszego tygodnia sierpnia i rodzice sukcesywnie wyprowadzili pisklęta. Po każdym kolejnym lęgu dziupla była przez ptaki czyszczona i powiększana. Dziupla miała 25 centymetrów głębokości podczas pierwszego lęgu, a ponad metr w trakcie szóstego lęgu, po którym ptaki porzuciły dziuplę prawdopodobnie ze względu na to, że stała się zbyt duża. W drugim lęgu (październik/listopad) jedyne pisklę, jakie się wykluło, było przez kolejne cztery dni karmione odpowiednio 104, 120, 118 i 116 razy; jednak już 10 listopada młode było karmione jedynie 50 razy jednego dnia – zaobserwowano, że opieką zajął się samiec, a samica nie pojawiała się. Ptaki według tych badań nie rozmnażały się w zimie, ale były na tym samym terenie obecne.