Adolf Henryk Dąbrowski (ur. 24 sierpnia 1877 w Wiłkomierzu, zm. 13 marca 1951) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 sierpnia 1877 w Wiłkomierzu, ówczesnym mieście powiatowym guberni kowieńskiej, w szlacheckiej rodzinie Antoniego i Marii z Uścinowskich.
Wstąpił do Korpusu Kadetów w Pskowie. 31 grudnia 1893 został mianowany podoficerem. W 1901 ukończył Odeską Szkołę Junkrów Piechoty. 31 lipca 1901 awansował na kolejny stopień podoficerski . Służył w 119 pułku piechoty w Mińsku, należącym do 30 Dywizji Piechoty. Awansował na kolejne stopnie: podporucznika 8 lipca 1902, porucznika 20 listopada 1906 ze starszeństwem od 9 lipca 1906 i sztabskapitana 20 września 1910 ze starszeństwem od 9 lipca 1910.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach macierzystego pułku. Był trzykrotnie ranny: pod Gołdapem i Warszawą oraz w Rumunii. 17 stycznia 1915 awansował na kapitana ze starszeństwem od 9 lipca 1914, a później na podpułkownika. 29 grudnia 1915 został mianowany dowódcą I batalionu. Służąc w armii rosyjskiej od 1914 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej.