Od 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji był dowódcą 9 pułku strzelców polskich i Brygady Rezerwowej.
Od 15 kwietnia 1919 do 27 czerwca 1920 dowodził 19 pułkiem piechoty, a następnie X Brygadą Piechoty (od 16 sierpnia 1920). 15 lutego 1921 został oddany do dyspozycji Oddziału V Sztabu Generalnego. 1 czerwca 1921 pozostawał w dyspozycji Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 10 pułk piechoty. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 94. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony na takie samo stanowisko do 27 Dywizji Piechoty w Kowlu. W lipcu 1923 został przydzielony do Rezerwy Oficerów Sztabowych przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie i oddany do dyspozycji szefa poborowego celem odbycia praktyki poborowej. W 1927 został przeniesiony w stan spoczynku.