Oprócz udzielania pomocy francuskim eskadrom krążowniczym, Holendrzy utrzymywali własne siły na Jawie pod dowództwem kontradmirała Hartsincka w Batavii. Ta eskadra – składająca się z czterech okrętów liniowych, trzech fregat i kilku mniejszych okrętów wojennych – miała głównie za zadanie operacje antypirackie, ale ich obecność tak blisko Cieśniny Malakka niepokoiła brytyjskie dowództwo w Indiach.

Brytyjski dowódca na Oceanie Indyjskim, kontradmirał Peter Rainier, był zbyt zajęty ochroną statków handlowych u wybrzeży Indii w latach 1804 i 1805, aby móc zaryzykować wyprawę na Morze Jawajskie. Jego następca, kontradmirał sir Edward Pellew, musiał odpierać ataki eskadry Linois i fregat francuskich stacjonujących na Île-de-France i nie miał środków, by podjąć jakiekolwiek działania przeciwko Holendrom przed początkiem sezonu monsunowego pod koniec 1805 roku. Jednak na początku 1806 roku Linois odpłynął na Ocean Atlantycki, co pozwoliło Pellewowi i jego eskadrze w Madrasie podjąć operacje ofensywne przeciwko portom wroga.