W 1803 roku, w momencie wybuchu wojen napoleońskich, francuska eskadra (okręt liniowy i 3 fregaty) pod dowództwem kontradmirała Charlesa Linois stacjonowała na Île-de-France, z zadaniem atakowania brytyjskiego handlu na Oceanie Indyjskim. Głównym celem Linois była flota chińska, duży coroczny konwój cennych statków handlowych, eastindiamenów i mniejszych jednostek, który wypływał z Kantonu na początku roku i płynął przez Ocean Indyjski do Przylądka Dobrej Nadziei, następnie kierując się na północ do Europy. W 1804 roku ten konwój był wart ponad 8 milionów funtów i obejmował 29 statków; ich eskorta, którą zazwyczaj zapewniała Royal Navy, w tym roku się spóźniła i podczas pierwszego etapu podróży przez Morze Południowochińskie eastindiameny były zdane na siebie. Chociaż Linois nie wiedział, jak słaba jest obrona konwoju, zdawał sobie sprawę z jego znaczenia i wartości i postanowił go przechwycić, wykorzystując Batavię na Jawie jako swoją główną bazę (dołączył też holenderski bryg „Avonturier” do swej eskadry). Ostatecznie Linois nie zdołał pokonać konwoju, wycofując się po kilku potyczkach w bitwie pod Pulo Aur. Potwierdziło to jednak znaczenie Batawii jako bazy operacji przeciwko brytyjskiej żegludze.