Pozycja francuskich wysp Île Bonaparte i Île-de-France pozwalała na działania krążownicze wzdłuż brytyjskich szlaków handlowych i atakowanie odizolowanych konwojów, podczas gdy holenderskie kolonie na Przylądku Dobrej Nadziei i w Holenderskich Indiach Wschodnich kontrolowały wejścia na ocean od wschodu i zachodu; w obydwu stacjonowały lokalne eskadry. Brytyjczycy, których bazy w Indiach dawały im kontrolę nad północnym Oceanem Indyjskim, ze względu na dominację Królewskiej Marynarki Wojennej na wodach europejskich byli w stanie pozyskiwać zaopatrzenie i posiłki z Europy łatwiej niż ich wrogowie. Niemniej siły brytyjskie w regionie były nadal niewystarczające, aby wywrzeć znaczący wpływ na terytoria francuskie i holenderskie. Kontrola nad Oceanem Indyjskim była niezbędna dla brytyjskich wysiłków wojennych, ponieważ brytyjska gospodarka w dużym stopniu opierała się na handlu z placówkami Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej w Indiach oraz z innymi portami na wschodzie, zwłaszcza w Chinach.