podczas kilkudniowej masakry w Pińsku.

Negatywna ocena początkowych działań Magilla zachwiała jego karierą. W listopadzie 1941 roku został przeniesiony do sztabu Wyższego Dowódcy SS i Policji „Rosja–Środek” (HSSPF „Rußland-Mitte”) na stanowisko oficera do zadań specjalnych. Od 28 grudnia 1942 roku w szeregach SS-Sonderbataillon Dirlewanger uczestniczył w akcjach przeciwpartyzanckich i pacyfikacyjnych na okupowanej Białorusi. Od marca 1944 roku do maja 1945 roku dowodził natomiast oddziałem zaopatrzenia w 14. Dywizji Grenadierów SS (ukraińskiej). 20 kwietnia 1943 roku został awansowany do stopnia SS-Obersturmbannführera.

Losy powojenne W latach 1945–1948 przebywał w obozie jenieckim. W 1948 roku brytyjski trybunał wojskowy uznał go winnym przynależności do SS i skazał na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, jednakże na poczet kary zaliczono mu wcześniejszy pobyt w niewoli. Po wyjściu na wolność pracował jako instruktor jeździectwa w Brunszwiku.