Chociaż ustanowienie Komisji weryfikacyjnej można odczytywać jako próbę wyłączenia policjantów spod działania dekretu o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego, w rzeczywistości uzyskanie rehabilitacji nie było równoznaczne z możliwością podjęcia pracy.
Funkcjonowanie Komisji Komisja Rehabilitacyjno-Kwalifikacyjna została powołana przez Prezesa Rady Ministrów zarządzeniem 29 sierpnia 1945 r. celem oceny wszystkich funkcjonariuszy Policji Państwowej, którzy pełnili służbę w okresie przedwojennym, a w okresie wojny należeli do tzw. Policji Polskiej, z wyłączeniem tych, którzy służyli w szeregach Milicji Obywatelskiej, Urzędu Bezpieczeństwa i Wojska Polskiego. Weryfikacja nie objęła również tych, którzy odeszli ze służby przed wybuchem wojny i nie wstąpili do granatowej policji. Komisja składała się z przewodniczącego i pięciu członków powołanych przez premiera oraz z jednego przedstawiciela Ministra Bezpieczeństwa Publicznego.