Jan Sałapatek, ps. „Orzeł” (ur. 2 maja 1923 w Jachówce, zm. 29 stycznia 1955 w Krakowie) – polski partyzant, żołnierz Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich, uczestnik podziemia antykomunistycznego.
Życiorys Kształcił się w szkole powszechnej, pracował w rodzinnym gospodarstwie, pomagał także ojcu, który z zawodu był kowalem. W trakcie II wojny światowej zaangażował się w działalność partyzancką, dołączył do zorganizowanego w 1943 oddziału AK „Huta-Podgórze”. Później przeszedł do Batalionów Chłopskich w rodzinnej miejscowości. Zgodnie z wytycznymi przełożonych wstąpił do Milicji Obywatelskiej, z której po paru miesiącach został zwolniony po rozwiązaniu posterunku. W październiku 1945 ujawnił się jako kapral BCh odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Przez pewien czas kontynuował naukę.
W związku z zagrożeniem aresztowaniem powrócił do działalności konspiracyjnej. Od wiosny 1946 należał do oddziału partyzanckiego wchodzącego w skład Grupy Operacyjnej AK „Błyskawica”, używał pseudonimu „Orzeł”. Brał m.in. udział w rozbiciu posterunku MO w Suchej oraz w nieudanym ataku na posterunek tej służby w Sułkowicach. Po przekształceniach organizacyjnych był członkiem oddziału pod nazwą Grupa Operacyjna AK „Wolność”, którym kierował Stanisław Papierz (ps. „Sęp”).