Wojna egipsko-etiopska to wojna między Cesarstwem Etiopskim a Kedywatem Egiptu, wasalem Imperium Osmańskiego, trwająca od 1874 do 1876 roku. Konflikt zakończył się zwycięstwem Etiopii, która obroniła swoją niepodległość podczas wyścigu o Afrykę. Wojna zniweczyła dążenia Egiptu do stania się dominującym państwem w Afryce i stała się podstawą „zawoalowanego protektoratu” Imperium Brytyjskiego nad Egiptem kilka lat później.
Sytuacja w pierwszej poł. XIX w. W 1822 Muhammad Ali Pasza podbił Sudan, co zbliżyło turecko-egipskie granice do Etiopii. Rozpoczęły się regularne rajdy po niewolników na terytorium etiopskim. Jeden z takich rajdów w 1836 splądrował nawet dawną stolicę Gonder, aczkolwiek część jeńców została odbita, a Egipcjanie stracili część żołnierzy. Muhammad Ali wysłał karną ekspedycję, ale została ona zawrócona na skutek brytyjskich i francuskich protestów. Obie strony kontynuowały lokalne najazdy.
Sytuacja w Etiopii w pierwszej połowie XIX wieku: walki wewnętrzne przyspieszyły rozdrobnienie kraju, osłabiły ważnych władców prowincji i wyczerpały ludność, ułatwiała działania Egiptowi.