Etiopia nie była w stanie energicznie przeciwdziałać posunięciom Egiptu. Centralizacja władzy przez cesarza Teodora II nie została w pełni przeprowadzona, a po jego upadku (na skutek brytyjskiej ekspedycji) do tronu było trzech potencjalnych kandydatów. Jako pierwszy władzę na trzy lata przejął Uag szum Gobezje, który koronował się jako Tekle Gijorgis II. W 1871 został pokonany w bitwie przez Dejza Kassa Mercha, który ogłosił się królem jako Jan IV Kassa. Był on wcześniej władcą Tigraju, leżącego blisko egipskiej granicy, co miało się okazać kluczowe w nadciągającym starciu. Jan IV zapewnił sobie spokój wewnętrzny dzięki układom z trzecim pretendentem: Sahle Marjamem (późniejszym Menelikiem II).
Operacje w 1875 roku Egipcjanie postanowili działać równocześnie na kilku frontach. Cesarz Jan IV przesunął swoje siły na północ i mógł zagrozić Bogos. Werner Munzinger otrzymał polecenie zajęcia Tadżury, nawiązania kontaktu z Szeuą i nakłonić Menelika do ataku na Jana. We wrześniu przybyły do Massauy dodatkowe oddziały egipskie i Ismai’l polecił rozpocząć operacje. W lipcu Egipt przejął od Imperium Osmańskiego panowanie nad Saylaciem (Zeilą). Wykorzystując to, Ra’uf Pasza miał ruszyć z Saylacu do Hareru, co uczynił zajmując miasto 10 października (pozostawało ono pod egipską kontrolą przez następnych dziesięć lat).