Sytuacja w drugiej poł. XIX w. W 1862 Sa’id Pasza zaplanował pełnoskalową inwazję na Etiopię, ale zgromadzona armia padła ofiarą ospy. Jego następca Isma’il Pasza, który został w 1863 roku kedywem, kontynuował ambitne plany swego dziadka, Muhammada Alego. Wykorzystując bardzo dobre kontakty z Imperium Osmańskim, którego był formalnym lennikiem, dążył do modernizacji państwa i rozszerzenia jego terytorium. W tym celu najmował wielu europejskich i amerykańskich specjalistów i wojskowych. Kampanie wojskowe w górę Nilu dodały wielkie tereny do egipskiego Sudanu, równocześnie zaś kedyw uzyskał od Konstantynopola kontrolę nad Massauą i Sawakinem (w 1865), a ciągu następnych czterech lat Ismai’l rozszerzył swoją kontrolę na porty wybrzeża somalijskiego: Berberę, Bulhar, Saylac (Zeilę), okrążając w ten sposób Etiopię.
Przez pół wieku po podboju Sudanu przez Egipt oba państwa dzieliła strefa buforowa, w której lennicy toczyli podjazdowe wojenki, ale nie powodowało to konfliktu na pełną skalę. Gdy jednak oba państwa zaczęły umacniać swoją kontrolę, strefa ta stopniowo zanikła i w latach 70. XIX w. Egipt i Etiopia sąsiadowały już ze sobą bezpośrednio, choć bez formalnie ustanowionej granicy.