Klinger należała do przywódców lokalnej samoobrony. Została wybrana przez swoich towarzyszy, by próbowała za wszelką cenę przeżyć, by później opowiedzieć losy mieszkańców getta. Schwytana 1 sierpnia 1943 roku, została poddana ciężkim torturom przez Gestapo, których ślady nosiła do końca życia. By uniknąć deportacji do Auschwitz, zbiegła z obozu przejściowego i ukrywała się u Piotra i Karoliny Kobylców i rodziny Banasików. W tym okresie spisała swoje przeżycia w dzienniku. Po czterech miesiącach u Kobylców, Klinger przedostała się przez słowacką granicę, po czym na zebraniu słowackich struktur Ha-Szomer Ha-Cair dała świadectwo Zagłady i opowiedziała o powstaniu w getcie warszawskim. To samo świadectwo dała później w kręgach konspiracyjnych na Węgrzech, zachęcając do zbrojnego oporu.