W marcu 1944 roku Klinger dotarła do Palestyny. W jej drogę zaangażowanych było wiele konspiracyjnych środków ze względu na to, iż była pierwszą osobą z polskiego kierownictwa Ha-Szomer Ha-Cair, która ocalała, oraz posiadała dzienniki zawierające szczegóły sytuacji podziemia w Polsce. Na miejscu zdała obszerne relacje dotyczące samoobrony żydowskiej i deportacji, które wstrząsnęły opinią. Osiadła w kibucu Ha-Ogen, gdzie podejmowała się różnych prac. Początkowo pracowała także nad redakcją swoich dzienników, z czasem porzucając jednak to zajęcie. Wersja, nad którą pracowała w 1944 roku, zawiera chronologiczną historię Ha-Szomer Ha-Cair i Żydowskiej Organizacji Bojowej oraz szerszy kontekst wydarzeń, niż w spisanym naprędce pierwszym dzienniku. W szczególności jej opis działań ŻOB był wyjątkowy na tle innych świadectw wojennych. Fragmenty jej tekstów pojawiały się na łamach licznych czasopism i zbiorów, choć Klinger nie odpowiadała znaczne ingerencje w tekst, jakich dopuszczali się redaktorzy.
18 kwietnia 1958 Chajka Klinger popełniła samobójstwo.