Data śmierci i miejsce pochówku Sjujumbike są nieznane. Podobno w ostatnich latach życia mieszkała w Kasimowie, gdzie zmarła. Historyk Anatolij Szejkin twierdzi, że ostatnie lata życia spędziła w pobliżu dzisiejszej wsi Wilja (obwód niżnonowogrodzki), gdzie mieszkała pod opieką Czuraj Batyra. W Kasimowie w Mauzoleum Szejcha Alego znaleziono bezimienny nagrobek, który może być miejscem pochówku Sjujumbike.
Jest bohaterką narodową Tatarstanu. Porównuje się ją do Joanny d'Arc. Jest symbolem wolności i niepodległości Tatarów, matką narodu.
Legenda mały|Wieża Sjujumbike na rycinie z 1825 mały|Uprowadzenie Sjujumbike, obraz Wasilija Chudiakowa z 1870 O Sjujumbike opowiada legenda o wieży w Kazaniu, nazwanej jej imieniem. Opowieść zaczęła się szerzyć w I poł. XIX wieku. Legenda głosi, iż wieża miała zostać wzniesiona w 1552 po zdobyciu Kazania przez cara, w ciągu siedmiu dni. Car postanowił pojąć Sjujumbike za żonę, liczył, że w ciągu tygodnia zgodzi się na związek. Sjujumbike miała rzucić się z wieży, by uniknąć małżeństwa. Podobno zobaczyła z oddali Kazań i doznała załamania nerwowego. Według innej wersji legendy Sjujumbike zbudowała wieżę po śmierci Safy Gireja dla uczczenia pamięci męża. Nazwa wieży nawiązująca do Sjujumbike upowszechniła się później i najpierw wśród Rosjan.