Po obu stronach części nasadowej endofallusa wyrastają cztery duże, wyraźnie większe od pozostałych kolce. Jego część środkowa cechuje się brakiem krótkich wybrzuszeń z dużymi kolcami pojedynczymi. W części szczytowej endofallusa kolce rozmieszczone są w czterech szeregach podłużnych.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla głównie tereny leśne o wilgotnym podłożu. Dużą liczebność osiąga zwłaszcza w borach bażynowych. Bytuje wśród gnijących szczątków roślinnych, w odchodach, padlinie i w dziuplach.
Gatunek pierwotnie palearktyczny, ale współcześnie jako zawleczony obecny też w Nearktyce. W Europie znany jest z Irlandii, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Francji, Belgii, Luksemburgu, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Macedonii Północnej, Grecji i europejskiej części Rosji. Poza tym stwierdzono jego występowanie na Azorach, Maderze, w Libii, na Syberii i w Stanach Zjednoczonych.
Przypisy
Kategoria:Kusaki Kategoria:Chrząszcze Afryki Kategoria:Chrząszcze Ameryki Północnej Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Makaronezji Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1839 roku