Poglądy polityczne Na początku lat 30. XX wieku prowadził prywatną korespondencję z Żabotyńskim na temat środowiska maksymalistów w ruchu rewizjonistycznym. Żabotyński był zaniepokojony radykalizmem i wojowniczością środowiska Jejwina i Achimeira. Przestrzegał, że jeśli maksymaliści chcą prowadzić indywidualne działania, to nie powinni tego robić w imieniu Unii Syjonistów Rewizjonistów, którą założono „na zasadach dziewiętnastowiecznej demokracji”.
Jejwin postrzegał syjonizm jako ruch rewolucyjny, który dąży do terytorialnego odkupienia Żydów. Literatura była w jego opinii istotnym nośnikiem wartości rewolucyjnych. Postrzegał państwo żydowskie nie jako cel do uratowania Żydów, jak czynił to Żabotyński, ale jako wartość samą w sobie. Przyszłe państwo, Królestwo Izraela, powinno się odrodzić na wszystkich ziemiach, na których kształtował się w starożytności naród żydowski. Według Shavita to Jejwin z Grinbergiem upowszechnili wśród rewizjonistów etos powstania Bar Kochby i Drugiej Świątyni. Jejwin uważał, że socjalizm hamował rozwój „zdrowego i aktywnego” przywództwa syjonistycznego. Marksizm stanowił dla niego „diabelski twór”.