Krytykował środowiska religijne za to, iż umniejszały rolę heroizmu i walki zbrojnej w Tanachu. Pisał: „gdyby nie Józef i chrześcijanie, którzy zachowali jego książkę, to nie widzielibyśmy o Bar Giorze”.

W 1931 roku wraz z Achimeirem, Grinbergiem poparł postulat, aby z egzekutywy rewizjonistycznej odwołać wszystkich działaczy, którzy wyrażali ugodowe stanowisko wobec władz brytyjskich (np. Me’ir Grossman). W to miejsce proponowali osoby, które chciały uczynić z Unii Syjonistów Rewizjonistów ruch narodowo-wyzwoleńczy. Uważał, że przywódcy Histadrutu w latach 30. XX wieku przestali działać na rzecz idei syjonizmu, a w swoich działaniach kierowali się wyłącznie cynizmem i wyrachowaniem ekonomicznym.

Negatywnie odnosił się do polityki Jiszuwu zwanej hawlagą, czyli samopowstrzymywaniem, samokontrolą, nieużywaniem przemocy, wobec arabskiego powstania w Palestynie w latach 1936–1939. Postrzegał ją jako „zdradę” i „gwarancję nietykalności dla morderców”. Już w 1930 roku w liście do Żabotyńskiego pisał o tym, że syjonizm upadnie bez Żydów umiejących walczyć z zagrożeniem.