w miesięczniku krytykował Liwanowa za wyciąganie wniosków o całej społeczności na podstawie pojedynczych przypadków, za powierzchowne potraktowanie problemu, za wypełnianie luk w swojej wiedzy wymysłami. Wytknął między innymi błąd merytoryczny dotyczący pieśni, jakoby śpiewanej przez raskolników na cześć bojarów – w rzeczywistości był to szyderczy przyśpiew z okresu moskiewskich buntów strzeleckich. Kategorycznie wystąpił przeciwko nawoływaniu do prześladowania staroobrzędowców. Lekturę książki recenzent uznał za przykry i męczący obowiązek, który wykonał tylko w służbie postępowi, który książka mogła wstrzymać.
z Otieczewstwiennych zapisek zwraca uwagę, że autor przeczy samemu sobie, w jednych tekstach nawołując do liberalnej polityki religijnej, zaś w innych zalecając twardy kurs prześladowań. Teksty, w których Liwanow przedstawia interesujące fakty i analizy, tracą przy zestawieniu ich z paszkwilami skierowanymi przeciwko raskolnikom. Szczególnie ubodła recenzenta maniera Liwanowa do atakowania konkretnych przedstawicieli staroobrzędowców, na przykład nieżyjącego już powszechnie szanowanego kupca Fiodora Rachmanowa.