Po zakończeniu działań bojowym służył w Północnokaukaskim Okręgu Wojskowym. Początkowo jako pomocnik dowódcy 37 Samodzielnej Brygady Strzeleckiej, a potem dowódca 111 pułku strzeleckiego. Od czerwca 1922 roku był zastępcą dowódcy 37 pułku strzeleckiego 13 Dywizji Strzeleckiej. W lipcu 1923 roku został dowódcą samodzielnego batalionu wartowniczego w Rostowie nad Donem. Po czym od lipca 1924 roku był dowódcą 64 pułku strzeleckiego 22 Dywizji Strzeleckiej. Następnie został skierowany na kurs dowódców Armii Czerwonej „Wystriał”, który ukończył w 1926 roku. Po jego ukończeniu został dowódcą 9 pułku strzeleckiego 3 Dywizji Strzeleckiej. Na jego czele wziął udział w walkach z basmaczami na terenie Turkiestanu. W grudniu 1932 roku został zastępcą dowódcy, a potem dowódcą 15 Dywizji Strzeleckiej w Ukraińskim Okręgu Wojskowym. Od marca 1936 roku był szefem wydziału szkolenia Kijowskiego Okręgu Wojskowego. We wrześniu 1938 roku został pomocnikiem 13 Korpusu Strzeleckiego. Po czym został skierowany na wyższy kurs dowódczy w Akademii Wojskowej im Woroszyłowa. Po jej ukończeniu w 1939 roku pozostawał w dyspozycji dowództwa Kijowskiego Okręgu Wojskowego (Front Ukraiński) biorąc w ten sposób udział w agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku.