Następnie w listopadzie 1939 roku został dowódcą 1 Dywizji Strzeleckiej Fińskiej Armii Ludowej (Fińska Republika Demokratyczna) i na jej czele wziął udział w wojnie radziecko-fińskiej. W lipcu 1940 roku został zastępcą do spraw wyszkolenia bojowego dowódcy Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego.
Po agresji niemieckiej na ZSRR pozostał na tym samym stanowisku, jednocześnie odpowiadał za organizację obrony linii rzeki Mius oraz obrony miasta Rostów nad Donem. W okresie od 3 sierpnia do 4 września 1941 roku był dowódcą Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, a w październiku 1941 roku został dowódca grupy operacyjnej 56 Samodzielnej Armii. Na czele tej grupy bronił Donbasu oraz podejść do Kaukazu. W czerwcu 1942 roku został dowódcą 318 Dywizji Strzeleckiej, a w grudniu 1942 roku dowódcą 16 Korpusu Strzeleckiego. W lutym 1943 roku został dowódcą specjalnej desantowej grupy operacyjnej 18 Armii Frontu Zakaukaskiego. W czerwcu 1943 roku został dowódca 9 Armii, którą dowodził do października 1943 roku, a potem do listopada 1943 roku 70 Armią. Od listopada 1943 roku był dowódcą 28 Armii, na czele której brał udział w wyzwoleniu prawobrzeżnej Ukrainy, w ramach 4 i 3 Frontu Ukraińskiego. W maju 1944 roku został zastępcą dowódcy 3 Frontu Nadbałtyckiego. Na tym stanowisku wziął udział w operacjach pskowsko-ostrowskiej, tartuskiej i ryskiej.