Heller podaje, że Grossmanowi nie udało się w pełni podporządkować Bejtaru strukturom rewizjonistycznym, ponieważ porozumienie zawierało zapisy, które wymuszały nawet na byłych członkach Bejtaru posłuszeństwo dowództwu organizacji.
W 1933 roku sprzeciwił się opuszczeniu przez rewizjonistów Światowej Organizacji Syjonistycznej i utworzeniu własnej struktury zwanej Nową Organizacją Syjonistyczną. Uważał, że rewizjoniści powinni pozostać w ramach istniejących struktur syjonistycznych. W tym samym roku w ramach Światowej Organizacji Syjonistycznej utworzył Żydowską Partię Państwową, która pozostała jednak marginalną formacją. mały|Plakat dotyczący wykładu Me’ira Grossmana 22 marca 1939 roku. Od 1934 roku mieszkał w Mandacie Palestyny. W 1937 roku został zawieszony w prawach członka Ogólnej Rady Syjonistycznej za ujawnienie dokumentacji dotyczącej podziału mandatu, co „przyniosło szkody sprawom syjonistycznym”. Wraz z wybuchem II wojny światowej wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zaangażował się w życie lokalnych społeczności żydowskich oraz pracował w radiu w Nowym Jorku. W 1948 roku, kiedy doszło do zjednoczenia ruchu rewizjonistycznego, został wybrany przewodniczącym światowego komitetu wykonawczego zjednoczonej Unii Syjonistów Rewizjonistów.