na „Bujnym” rozpoczęły się w Kronsztadzie roku. na próbach prędkości maksymalnej na niszczyciel osiągnął 26,73 węzła, jednak testy zostały przerwane po pęknięciu kołnierza dolnego zaworu bezpieczeństwa cylindra wysokiego ciśnienia.
Konstrukcja i dane taktyczno-techniczne Charakterystyka ogólna „Bujnyj” był czterokominowym niszczycielem, klasyfikowanym do 1907 roku jako torpedowiec. Kadłub podzielony był za pomocą dziesięciu głównych stalowych grodzi na przedziały wodoszczelne; wykonane ze stali metodą Siemensa-Martina blachy poszycia zewnętrznego miały grubość od 4 do 5 mm i połączone były metodą nitowania. W celu ochrony przed korozją, poszycie części podwodnej – sięgające 0,304 metra powyżej wodnicy – oraz wszystkie elementy położone nisko (wręgi, fundamenty pod kotły, maszyny itp.) poddano cynkowaniu. Dziobnica i tylnica oraz szkielet steru wykonane były ze stali kutej. Pokład dziobowy miał kształt „skorupy żółwia”, natomiast od stanowiska dowodzenia aż po rufę rozciągał się lekko pochyły pokład stalowy o grubości 3,3–6,5 mm, pokryty linoleum. Znajdujące się na dziobie bojowe stanowisko dowodzenia wykonane było ze stalowych płyt o grubości 6,25 mm;