W gospodarce kapitalistycznej pracownicy są opłacani zgodnie z tą wartością, a wartość jest źródłem wszelkiego bogactwa. O wartości decyduje konkretna użyteczność dobra dla podmiotu, a jeśli dobro jest wynikiem działalności człowieka, to należy je rozumieć jako produkt konkretnej, jakościowo określonej pracy. Kapitaliści są w stanie kupować siłę roboczą od robotników, którzy mogą jedynie wprowadzać na rynek własną siłę roboczą. Kiedy kapitaliści są w stanie zapłacić robotnikowi mniej niż wartość wykonanej przez nich pracy, tworzy się praca dodatkowa, a to skutkuje zyskami kapitalistów. To właśnie Marks miał na myśli, mówiąc o „wartości dodatkowej”, którą uważał za „dokładne określenie stopnia wyzysku siły roboczej przez kapitał lub robotnika przez kapitalistę”. Zysk ten jest używany przez kapitalistę do opłacenia kosztów ogólnych i osobistej konsumpcji, ale przede wszystkim był używany do przyspieszenia wzrostu, a tym samym rozwijania coraz większego systemu wyzysku.