Marta Łukaszewicz zauważa, iż Żyzń sielskogo swiaszczennika zawiera w sobie cechy trzech różnych, często przeciwstawnych gatunków, występujących w rosyjskiej literaturze lat 60. i 70. XIX wieku. Ze względu na uczynienie głównym bohaterem kapłana oraz szeroki opis jego działalności w parafii jest to powieść o życiu duchownych. Jednocześnie Aleksandr przedstawiony jest jako przedstawiciel nowego pokolenia, pokazany w dziele w opozycji do starego porządku w klerze. Taki konflikt umieszcza pracę Liwanowa w kategorii powieści o „nowych ludziach”. O ile jednak stary porządek wśród duchownych przedstawiony został negatywnie, to w warstwie świeckiej krytyka autora skupia się na przedstawicielach nowego. W ten sposób Żyzń sielskogo swiaszczennika zalicza się do powieści antynihilistycznych.
Odbiór W reakcji na powieść Liwanowa Nikołaj Leskow opublikował w Stranniku obszerny artykuł recenzyjny Karikaturnyj idieał. Utopia iz cerkowno-bytowoj żizni. Pisarz odmówił dziełu Liwanowa wartości artystycznych i polemizował z treścią utworu. Przede wszystkim wskazał i wyśmiał wiele z absurdów powieści, takich jak postać Wiery, która, mimo że odebrała jedynie podstawową edukację, jest w stanie zorganizować szpital czy bank.