W 1697 roku na odbudowę zdewastowanej kamienicy asygnowano sumę 1000 złotych.
W XVIII wieku potwierdzono, że mansjonariusze mają swoją siedzibę w dawnej prebendzie św. Bartłomieja, czyli w domu Mansjonarzy. W wieku tym, w nieokreślonych dokładnie latach, przeprowadzone zostały prace budowlane, polegające na nakryciu domu Mansjonarzy wraz z sąsiednim domem prebendy zamkowej wspólnym dachem, a także połączeniu wnętrz obu budowli.
W 1766 roku stwierdzono, że przylegające do domu Mikołajowskiego pomieszczenia były nieużytkowane. Po zajęciu Tarnowa przez Austrię w wyniku I rozbioru Polski, dom w roku 1786 został przejęty na rzecz austriackiego Funduszu Religijnego. Uchodził on już wówczas za jeden budynek.
W 1795 roku przeprowadzono oszacowanie, w którym stwierdzono niską wartość budynku, wynikłą z jego złego stanu technicznego. W tym samym roku zajęty został na cele mieszkania kanclerza i kancelarii biskupstwa. W owym okresie składał się z 10 pokoi, kuchni oraz umieszczonego na zewnątrz szaletu.