W roku 1805, po zniesieniu diecezji tarnowskiej, zlikwidowano diecezjalną kancelarię, a dom prawdopodobnie w wyniku licytacji własności kościelnych przeszedł w ręce prywatne. W 1822 roku budynek ponownie zmienił swe przeznaczenie, przechodząc z rąk Mikołaja Wittinga, będącego chirurgiem obwodowym, na cele szkolne. Umieszczono tu istniejącą do 1903 roku szkołę żeńską trywialną. W I ćwierci XIX w. za sprawą aktywnego w Tarnowie inżyniera obwodowego, Bonawentury Losi von Losenau, został wykonany niedatowany plan domu Mansjonariuszy. mały|lewo|Fasada budynku przed rewitalizacją W 1903 roku stan techniczny budynku był katastrofalny, władze miejskie określiły go mianem rudery. Rok później zdewastowany obiekt przejęło Towarzystwo św. Wincentego a Paulo. Później dom zajmowany był przez różne instytucje kościelne.
W 1914 roku w kamienicy mieściła się siedziba XIV Polskiej Drużyny Strzeleckiej i Komendy Obwodowej. Członkowie drużyny, mając na względzie zły stan budynku, z własnych środków wykonali remont i adaptowali budynek zgodnie ze swoimi potrzebami. Pomieszczenia pełniły funkcje sal ćwiczebno-wykładowych, szwalni, kancelarii komendy, kancelarii oddziału sanitarnego oraz magazynu. Drużyna w swoich pomieszczeniach organizowała m.in. ogólnodostępny kurs samarytański.