Oparty więc na szeroko akceptowanej na świecie doktrynie Mahana, japoński plan walnej bitwy zakładał pięć faz. W pierwszej z nich, zgromadzone w pobliżu Hawajów, okręty podwodne dokonać miały rozpoznania i na czas raportować o ruchach amerykańskich okrętów, po czym z prędkością 24 węzłów, przeprowadzić serię nocnych ataków na powierzchni na amerykańską formację. Plan tej fazy przewidywał amerykańskie straty w wyniku tych ataków sięgające 1/10 ogólnej liczby jednostek, i podobne w efekcie drugiej fazy, gdy okręty US Navy zaatakowane miały zostać przez specjalnie w tym celu zbudowane samoloty, bazujące na lądzie, dysponujące dużym zasięgiem i siłą uderzeniowąSpencer Tucker: World War II, s. 1977..

W fazie trzeciej, amerykańskie okręty eskorty planowano poddać zmasowanym, nożycowym atakom formacji niszczycieli, krążowników liniowych i krążowników, z użyciem nawet 120 torped wz. 93 „Długa Lanca” w każdej z salw. Skutkiem ataków tej fazy, formacja przeciwnika miała utracić spójność i organizację, po czym – w fazie czwartej – zaatakować ją miały zorganizowane w oddzielne dywizjony lotniskowce.