Organizacja lotniskowców w oddzielne dywizjony, zamiast jednej skoncentrowanej formacji, służyć miała zrównoważeniu przewidywanej większej liczby jednostek po stronie amerykańskiej.

Dopiero w ostatniej fazie, decydujący atak przeprowadziłyby japońskie pancerniki. Według planów z lat 30., do głównego japońsko-amerykańskiego starcia dojść miało w pobliżu Marianów.

Przygotowania do bitwy W ślad za tak skonstruowaną koncepcją walnej bitwy, szedł japoński program budowy floty. Niszczyciele dysponowały silnym uzbrojeniem torpedowym, z wieloma wyrzutniami i „Długimi Lancami” z wielką głowicą oraz dużym zasięgiem, natomiast pancerniki i krążowniki, budowane były z położeniem nacisku raczej na silne uzbrojenie, prędkość i opancerzenie, niż na duży zasięg. Pancerniki typu Yamato, ze swoją wypornością pełną 71 659 ton, wyposażone były w dziewięć dział kalibru 460 mm, przepłynąć mogły 8600 mil morskich przy prędkości 19 węzłów i 4000 mil przy 27 węzłach. Okręty te celowo zostały zaprojektowane jako większe i silniej uzbrojone od jednostek amerykańskich, które mogłyby przepłynąć przez śluzy Kanału Panamskiego. Japoński zamiar osiągnięcia przewagi jakościowej, rozciągał się przy tym na wszystkie klasy okrętów.