Według Fishera cytat „łatwiej wyobrazić sobie koniec świata niż koniec kapitalizmu”, przypisywany zarówno Fredricowi Jamesonowi, jak i Slavojowi Žižkowi, zawiera istotę realizmu kapitalistycznego, którą jest poczucie, że​​ kapitalizm jest jedynym realnym systemem gospodarczym, a zatem nie można sobie wyobrazić żadnej alternatywy. Fisher porównuje realizm kapitalistyczny do „wszechobecnej atmosfery” wpływającej na obszary produkcji kulturalnej, działalności polityczno-gospodarczej i powszechnej myśli:

Według Fishera realizm kapitalistyczny tak zawładnął opinią publiczną, że idea antykapitalizmu nie jest już przeciwieństwem kapitalizmu. Zamiast tego antykapitalizm jest stosowany jako środek wzmacniający sam kapitalizm. Odbywa się to za pośrednictwem nowoczesnych mediów, których celem jest zapewnienie rozrywki zawierającej antykapitalistyczne idee, jednak bez faktycznego kwestionowania systemu. Brak spójnych alternatyw, przedstawionych przez pryzmat realizmu kapitalistycznego, sprowadził wiele ruchów antykapitalistycznych do zaprzestania sprzeciwiania się kapitalizmowi, a zamiast tego do łagodzenia jego najgorszych skutków, często poprzez indywidualne działania oparte na konsumpcji, takie jak np. Product Red.