Jeśli chodzi o publiczne poglądy na temat kapitalizmu, Fisher ukuł termin „odruchowa impotencja”, który opisuje zjawisko, w którym ludzie dostrzegają wadliwą naturę kapitalizmu, ale wierzą, że nie ma sposobów na dokonanie zmian. Według Fishera ta bezczynność prowadzi do samospełniającej się przepowiedni, a także negatywnie odbija się na ich zdrowiu psychicznym.

Fisher twierdzi jednak, że tylko państwo było w stanie utrzymać publiczną sferę przeciwko kapitalistycznemu naciskowi na masową prywatyzację. Popularna myśl neoliberalna popiera wygaszanie sfer publicznych na rzecz prywatyzacji instytucji publicznych, takich jak edukacja i zdrowie, na podstawie założenia, że rynek najlepiej służy potrzebom publicznym. W tym duchu Fisher podnosi również ideę „ontologii biznesu”, według której cele są rozumiane wyłącznie w kategoriach biznesowych. Dalej autor stwierdzi, że w przypadku jednolicie zorientowanych biznesowo warunków społecznych nie ma miejsca na społeczeństwo, a jedyną szansą na jego przetrwanie jest wygaszenie ram biznesowych w usługach publicznych, dodając, że „jeśli biznes nie może być prowadzony tak, jak firmy, dlaczego usługi