Kiedy matka Simona budzi go, drzwi wagonu były już otwarte, choć pociąg jeszcze się nie zatrzymał. Robert Maistriau kazał pasażerom wagonu wysiąść i uciekać. Chana również mówi swojemu synowi, żeby uciekał. Simon wyskoczył z pociągu i ruszył biegiem do pobliskiego lasu, gdy wokół pociągu wciąż trwała strzelanina partyzantów z eskortą konwoju. Simonowi udało się uciec do pobliskiej wsi. Przypadkiem trafia na miejscowego strażnika gminnego (garde-champêtre), który z kolei zabiera go do żandarma Jeana Aertsa. Ten ostatni i jego żona, nie wiedząc nic o jego sytuacji jako żydowskiego uciekiniera, mimo to postanawiają mu pomóc i zabrać go do Brukseli, gdzie Simon odnajduje swojego ojca. Wspierani przez belgijski podziemny Komitet Obrony Żydów, ukrywają się u osobnych rodzin i widzą się tylko trzy razy w ciągu 17 miesięcy. Utrzymują jednak kontakt listownie, korespondując również z Itą, wciąż przetrzymywaną w Koszarach Dossina w Mechelen. 19 września 1943 r. Ita wsiada do konwoju XXIIB („B”, ponieważ znajdują się w nim „belgijscy” Żydzi), który zabiera ją do Auschwitz. 4 września 1944 r. większość Belgii została już wyzwolona, a Simon i jego ojciec wychodzą z ukrycia i odnajdują się nawzajem.