Psalterium Pianum – łaciński przekład psałterza, przygotowany przez profesorów Papieskiego Instytutu Biblijnego, opublikowany w 1945 na polecenie Piusa XII (skąd nazwa); od publikacji do 1970 oficjalny tekst psałterza w Kościele rzymskim.
Kontekst Jak wyjaśnia Pius XII w tekście motu proprio In cotidianis precibusActa Apostolicae Sedis, 37: 65–67 (oryginalny tekst łaciński), niejasności i przekłamania (łac. obscuritates mendaque) w dotychczas używanym w liturgii tekście psałterza (tzw. psałterzu gallikańskim) stały się coraz bardziej widoczne dzięki postępom krytyki tekstu, w związku z czym pojawiło się pragnienie posiadania takiego tekstu liturgicznego, który lepiej wyrażałby sens Pisma Świętego (łac. in cotidiana Psalmorum lectione latinam conversionem, qua sensus, a Spiritu Sancto inspirante intentus, significantius patescat).
Przygotowanie i użycie przekładu
Historia i charakter przekładu Przekład taki przygotowała komisja Papieskiego Instytutu Biblijnego utworzona 19 stycznia 1941, w skład której weszli: o. Augustin Bea, rektor Papieskiego Instytutu Biblijnego, oraz uczeni Vaccari, Zorrell, Merk, Köbert i Semkowski.