W motu proprio In cotidianis precibus (24 marca 1945) przekład został przez Piusa XII zatwierdzony do użytku liturgicznego (publicznego sprawowania godzin kanonicznych), przy czym można było również dalej używać psałterza Wulgaty.
Podstawą tłumaczenia była hebrajska wersja psałterza. W porównaniu z tłumaczeniami Wulgaty język Psalterium Pianum był bliższy łacinie klasycznej.
Psaterium Pianum w liturgii W tym samym roku 1945 ukazały się:
psałterz z uwagami filologicznymi; wydanie typiczne psałterza z nowym tłumaczeniem psalmów w układzie Brewiarza Rzymskiego.
Natomiast w 1949 wydano nowe wydanie typiczne całego Brewiarza, w którym użyto nowego przekładu.
W roku 1956 ukazał się słownik łacińsko-polski, zawierający słowa, użyte w nowym przekładzie psałterza. Psalterium Pianum było również podstawą polskiego przekładu psalmów, dokonanego przez Stanisława Wójcika.
Brewiarze, wydawane do reformy liturgicznej Soboru Watykańskiego II, używały tekstu psalmów według Wulgaty lub według nowego psałterza. W Liturgii Godzin, opublikowanej w roku 1975, użyto tekstu psalmów bardziej zbliżonego do Wulgaty (pierwsza wersja Neowulgaty"...